زلال سیب ریزی های مهتابی ترین باران

شبی گل کن چنان انگور در شبهای تابستان

به راهت آب میریزند مادر های دریازاد

برایت حجله می بندندبانو های کوهستان

پریشان ماه می آرند گیسو های شهرآشوب

غزل خوان فال می گیرند چشمان پر از فنجان

تو را ای گریه های نیمه شب در کوچه های خیس

تو را ای خنده های ماه در تاریکی ایوان

تو را آواز می سازند باران های سکر انگیز

تو را در خواب می پیچند مخمل های موج افشان

تورا می گریم ای آواز در نا های دریایی

تو را ای رفته با امواج دریا های بی پایان

بیا و لحظه ای در چشمهای من توقف کن

به رقص آور شبی این دف شبی این ماه سر گردان-

-شبی این ماه غمگین را بگیر و چلچراغش کن

شبی این ماه را ای گریه ی در ابرها پنهان

تمام آرزوی من فقط یک شب_ و _ یک فانوس

تمام آرزوی من فقط یک شب_ و _ یک مهمان

بیت آخر این غزل به هم ریخته مصرعی از شعری است که در یکی از جلسات شعر دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی (۱۳۷۹)  تو سط یکــــی از دانشجویان بعنوان شعــــر منتخب از شاعری نا شناس قرائت شد:

                       فقط یک شب _ و _ یک مهمان تمام آنچه می خواهم        

  گرانـــــی ات نگــــرانی چـــه قیمتی دارد

حســــاب کن که گــرانی چــه قیمتی دارد

همین که دور خودت خیره می شوی بدوی

و یا کجـــــا بـــــدوانـــی چـــه قیمتی  دارد

چقــــــــدر صنــــــدلی از خانه بشکند برود

ولــــــــی تو راست بمانی چه قیمتی دارد

من استخــــــوان خودم را به آتشت زده ام

تو استخــــوان تو چه دانی چه قیمتی دارد

زبان به زمـــزمه وا کرده ام _ و _ می دانم

که جــــــــــرم سرخ زبانی چه قیمتی دارد

خرداد 1382_ بجنورد             

دیگر پرنده نیست نه دیگــــر پرنده نیست

درجستجوی چیستی آخـــر پرنده نیست

ای آنکه در حقیقت خویش آسمان شدی

شاهین من بدون تو این پر،پــرنده نیست

رفــتی در هّّّّّّّـــوای تو با مــــن بجز همین

انبـــــوه اشـک هــای مکـرر پرنده نیست

تمثیل قــاف و قـله و سیمرغ بیهده است

جایی که غیــرت مگسی در پرنده نیست

این هـم حقیقتـی است بیـا و قبــول کن

پـــرواز سهم بــال و پـــر هر پرنده نیست

مــی مـــانـم و امیــد نـــدارم کــه وارهـم

زیـن آسـمان مـرده که دیگر پرنده نیست

                                  4/6/1379 - تهران

زبان بی واژه می چرخدصدایم در گلو مانده است

پرم از حرف در دل حسرت یک گفتگو مانده است

به دنبالت به بال ابرها بستم دل خود را

تمام ابرها باران شد اما جستجو مانده است

تو را ازبادها از سنگ ها از عشق می پرسم

تو را می پرسم و با من هنوز این آرزو مانده است

نمی آیی و پیچ جاده های سخت بی انجام

چو زنجیری به پای سرزمین من فرو مانده است

نگاهم بال می ریزد پر سیرغی من کو

که رنج هفت خوان عاشقی در پیش رو مانده است

غزل زیر بانم بود اما حیف یادم نیست

بیا باور کن ای شاعر زبان از های و هو مانده است

                                                     مهر 1378 تهران