هرقدر هم که دلسنگ باشی گزیر و گریزی از دلتنگ شدن نیست دلتنگ شدن برای کسی که

 دوستش داری  برای کسی که چاره ی توست  برای کسی که می تواند  غم های کوچکت را

از یادت ببرد و سنگینی سرت را به نسیم اردیبهشتی بیامیزد برای کسی که منتظرش هستی و

 یادش وجودت را آکنده است برای کسی که از سر همین کوچه تا آهوان گرسنه ی افریقا چشم

 به راه اویند.

 این غزل حاصل یکی از این دلتنگ شدن هاست

... و ماه صبح سلام تو را صدا کرده است

زلال آینه فام تو را صدا کرده است

ستارگان خودش را به صف کشیده جهان

تفرج لب بام تو را صدا کرده است

نشسته صبح به بال نسیم گندم زار

شقیقه های قیام تو را صدا کرده است

هوای تلخ نفس های در گلو مانده

طنین مستی جام تو را صدا کرده است

تو آن گزاره ی ممنوعی و نمی دانم

کدام حنجره نام تو را صدا کرده است

...

دوباره شب – شب افتاده روی شانه ی خاک –

طلوع ماه تمام تو را صدا کرده است

                                                                  خرداد 1383مشهد