پرنده لای کاغذ و زیتون

abasaltrezvani — Fri, 27 Jun 2008 10:21:18 GMT

کنج زمین کنار رسیدن بیا شبی

پلکی بزن به سمت پریدن بیا شبی

در ابرها نگاه خودت را گره بزن

با بالهای خیس چکیدن بیا شبی

ای یونس رها شده در ماهی دلم

آشوبِ موج های تپیدن بیا شبی

این دل تکیده است غریبانه بی قرار

در انتظار سبز دمیدن بیا شبی

شاید گلوی منتظرم را صدا شدی

شاید – بیا برای شنیدن - بیا شبی

سلام

امروز اول مرداد است این روزها گرفتار م..... آنقدر که حتی نتوانسته ام به دوستان خوبم که حضورشان برایم افتخار بزرگی است سر بزنم چه دوستانی که در این پست و چه در پست قبلی مرا مورد لطف قرار داده اند قول میدهم در اولین فرصت بیایم و پای حرفهایشان بنشینم

آنقدر که شرمسارتانم

پیشانی موج نم نباشد

abasaltrezvani — Wed, 28 May 2008 20:42:18 GMT

هرقدر هم که دلسنگ باشی گزیر و گریزی از دلتنگ شدن نیست دلتنگ شدن برای کسی که

دوستش داری برای کسی که چاره ی توست برای کسی که می تواند غم های کوچکت را

از یادت ببرد و سنگینی سرت را به نسیم اردیبهشتی بیامیزد برای کسی که منتظرش هستی و

یادش وجودت را آکنده است برای کسی که از سر همین کوچه تا آهوان گرسنه ی افریقا چشم

به راه اویند.

این غزل حاصل یکی از این دلتنگ شدن هاست

... و ماه صبح سلام تو را صدا کرده است

زلال آینه فام تو را صدا کرده است

ستارگان خودش را به صف کشیده جهان

تفرج لب بام تو را صدا کرده است

نشسته صبح به بال نسیم گندم زار

شقیقه های قیام تو را صدا کرده است

هوای تلخ نفس های در گلو مانده

طنین مستی جام تو را صدا کرده است

تو آن گزاره ی ممنوعی و نمی دانم

کدام حنجره نام تو را صدا کرده است

...

دوباره شب – شب افتاده روی شانه ی خاک –

طلوع ماه تمام تو را صدا کرده است

خرداد 1383مشهد

abasaltrezvani — Wed, 07 May 2008 12:48:18 GMT

سلام

چندی پیش بالاخره رمان بی نظیر و شگفت انگیز ویکتورهوگو را تمام کردم" بی نوایان" کتابی نیست که با خواندنش تمام شود که آغاز گشایش دریچه هایی تازه است به سمت زوایای پنهانی از انسان ـ انسانی که جامعه را می سازد وبعد همین جامعه دست به کار از میان برداشتنش می شود ژان والژان نوستالژیی است که جامعه آن را می سازد و در خویش می پروراند و کمر به نابودی اش می بندد........ و اما این روزها دارم کتاب "برگردان روایت گونه ی شاهنامه ی فردوسی به نثر" نوشته ی ( دکتر سید محمد دبیر سیاقی ) را می خوانم کتابی خوب و خواندنی خصوصا برای کسانی که تاب و توان دشواریهای خواندن شاهنامه را ندارند نثر سلیس ـ روان و تقریبا فارسی سره ی استاد خواننده را با خود همراه میکند واما از روزگار روایت شده ی شاهنامه چه می توان گفت که سراسر سرشار از کامیابی ـ نامرادی و فراز و فرودهایی است که هم اینک نیز در اشکالی مدرن با آن مواجهیم و گریبانگیر...

abasaltrezvani — Mon, 28 Apr 2008 07:27:18 GMT

اردیبهشت ماه منی مختص منی

زیبایی بهشتی خار و خس منی

رنگین کمانی از ازلی تا ابد رها

رویای عاشقانه ی پیش و پس منی

مثل نسیم مثل هوا مثل آسمان

در من حضور داری و دلواپس منی

تو سیب قرمزی که رسیدی و منتظر

مبهوت دستهای گس و نارس منی

از هر چه گفته اند که موعود آدمی است

ای دامن تو سایه ی طوبی ـ بَس ـ منی

....

می میرم و حضور تو چون روح ناگزیز

لختی بمان عزیز ـ که تنها کس منی

abasaltrezvani — Sat, 05 Apr 2008 15:27:34 GMT

و...

این هم یک غزل خیلی قدیمی فکر می کنم حدود هفده سال قبل:

زیر سایه ی زمین کسی دل به آسمان نمی دهد

خواب باستانی مرا لحظه ای تکان نمی دهد

می روم به سمت فهم مرگ رو به یک تلاطم غریب

تا دوباره چشم بسته بر طرح جاده جان نمی دهد

دسته دسته می رسم من از بی کران بسته ی امید

شاخه ای به این پرنده ی خسته آشیان نمی دهد

عاشقی ز،یاد رفته است شهر ما به باد رفته است

حسرتا بلال لهجه ای نیمه شب اذان نمی دهد

باز چون همیشه شعر من بوی رنج و درد می دهد

باز چون همیشه طعم این سفره بوی نان نمی دهد

من غریب این حوالی ام تا کرانه های دور عشق

هیچ گیوه ی صداقتی راه را نشان نمی دهد

...

ای زلال رفته تا غروب چرخشی بزن که بی تو باز

این هوای مرده مدتی است شعر ناگهان نمی دهد

abasaltrezvani — Mon, 10 Mar 2008 13:40:18 GMT

بهاری در نظر دارم که شوخی های نیرنگش

مرا در پرده ی اندیشه خون کرد و گلستان شد

طلسم ناز معشوق است سرتا پای من (بیدل)

غبارم گر زجا برخاست زلف او پریشان شد

عیدتان مبارک

بعد از سلام

مدتی هست که هر چه بیشتر می اندیشم و بیشتر جستجو میکنم کمتر به نتیجه می رسم متأسفانه

باید پذیرفت که غزل معاصر صرفنظر از عناوین متعددی که این روزها رایج است مبتلا به یک

سری کلیشه ها و تکنیک های مستعمل شده که اولین رهاورد آن بی مایگی و ابتذال است وارد

کردن مخاطب به پلان های منقطع سینمایی که پر از صحنه های وحشتناک اعم از قتل و جنایت و

تجاوز است این روز ها می تواند شاعر را در عداد شاعران آوانگارد و موفق قرار دهد...

واما شعر:

مگوکه سنگم و در سینه ی لحد هستم

شبیه خویشم و قربانی ابد هستم

بهار آمده در جان سنگ ها جاری ست

و من که بی نفست- مرده ام – جسد هستم

هزار چشمه ؛ فراآمده به چشمانم

تکان نمی خورم از جنس سنگ و سد هستم

تو اشتباه قشنگ منی خوشا برمن

که متهم به چنین جرم مستند هستم

...

گذار روشن انبوهی از پرنده و ابر

به پلک های من افتاده – در صدد هستم:

که واقعیت این سیب را قبول کنم

جهان بدون من و تو نمی شود - هستم

abasaltrezvani — Mon, 25 Feb 2008 21:21:18 GMT

برای سید الشهداء(ع)

خروش شیهه ی اسبـــی بــرآمد

سوار افتاد و صدها خنجــر آمد

سوار افتاد و از هر سو که دیدم

ملائـــــــک آمـــد و پیغمبــرآمد

و این شعر را تقدیم میکنم به ماهی ها ی قرمزکوچولویی که این روزها در فکر لباس عیدند

گفتم

کوچه ها را ببرم

توی چارچوب کاغذ

بردارم

برف بلندترین کوههای جهان را

و قسمت کنم توی محله

وباور کنم

هیچ ستاره ای نیست

سر بردامن تاریکی

ننهاده باشد

و بعد بروم

توی فروشگاه بزرگ شهر

در ازدحام خالی دستها

...

نه این کاغذ

کوچه ها را سپید خواهد ساخت

و نه دست های سرد محله

خورشید را

به اردیبهشت خواهد رساند

...

تنها

ماهی های قرمز

در انتظار عید

پولک های تازه می پوشند

abasaltrezvani — Fri, 15 Feb 2008 11:05:18 GMT

سلام

برشما که بهانه ی حضور و ادامه ی این پنجره اید که اگر زنده است به مدد نسیم سبز حضورتان است وممنونم از یکایکتان به خاطر همه ی بزرگواریهایتان تصیم گرفته ام تا از این به بعد وبلاگ را از شکل صرفا ادبی اش خارج کنم از آنجا که بخشی از زندگی ام با مسائل حقوقی گره خورده است از این پس در پست های جداگانه پاره ای از تاملات حقوقی خود را به نظر شما خواهم رساند واما این بار باغزلی که به همسرم تقدیم شده در خدمتتون هستم

آرام موج خیز خزر بانو

این گونه سرگران مگذر بانو

دریا چقدر مانده که بشکوفد

صبح سلام با تو مگر بانو

ما حسرت نیامده ی صبحیم

سرشار از سکوت و سحر بانو

جنگل نگاه آبی دریاهاست

آغاز اشتیاق سفر بانو

این دختران ترکمن بندر

رنگین شال و شعر و شکر بانو

در آرزوی ماندن می آیند

لبریز موج های خطر بانو

افتاده ام ز دوش تو باز امشب

چون فوج گیسوانت اگر بانو

در شعرهای تازه رهایم کن

در پیچ و تاب بافه ی زر بانو

طرحی بریز تازه در این قالی

از قرمز پرنده و پَر بانو

گم می شویم در پَر درناها

یک روز صبح ما دو نفر بانو

نوروز 1385 بندر ترکمن

abasaltrezvani — Fri, 15 Feb 2008 10:52:18 GMT

قطعیت آراء کمتر از خمس دیه ی کامل

و ضرورت باز نگری در آن

مطابق بند د ماده ی 232 قانون آیین دادرسی کیفری آراء صادره در خصوص جرایمی که طبق قانون مستلزم پرداخت دیه ی بیش از خمس دیه ی کامل است قابل تجدید نظر بوده و آراء کمتر از یک پنجم دیه ی کامل قطعی است با تو جه به افزایش نرخ دیه ی کامل و قابل توجه بودن نسبی آن می توان گفت که هم اکنون با در نظر نگرفتن مواردی که مصادف با ماههای حرام(رجب،ذیقعده، ذیحجه،محرم) بوده اند بالغ برهفتاد میلیون ریال خواهد بود که قطعی بودن این آراء محل تامل است

abasaltrezvani — Sun, 03 Feb 2008 15:16:18 GMT

مسیرهای موازی ، مرور میدان ها

مرور دم به دم کوچه ها ، خیابان ها

دوباره شوق همان جستجوی بی مقصد

دوباره تجربه ی ممتد اتوبان ها

دوباره ریختن رودخانه های جنون

در آبی رگهایم ، دوباره عصیان ها

درخت ها – وزش گام های ناممکن

پرنده تر شدن رد پای انسان ها

چه قدر بال زدم ، لا به لای این دفتر

میان قافیه ی قـفـل ها و زندان ها؟!

چه قدر اوج گرفتم ، پریدم از پاییز

در آسمان حقیر حیاط و ایوان ها ؟!

چه قدرمنتظرم ، تا بریزدم در خویش

به هم رسیدن دیوانه وار باران ها

کجای این شب تاریک رفته چشمانت

به خواب روشن انگورها و مرجان ها؟!

که عاشقانه ترا خوانده اند ، انسان ها

که جاودانه ترا مانده اند ، ایمان ها